Archive for the ‘politiek’ Category

Politiek en persoonlijk leiderschap

11 January, 2011

Over uitsluiten of verbinden

Wat maakt politiek, politiek? Wat maakt dat ik afhaak bij politici? Wat maakt dat wanneer ik een diepte interview lees of hoor met een toegewijdde politicus of politica, ik toewijding hoor die ik niet terug zie wanneer ik een aantal politici samen zie spreken?

Een aantal dagen geleden hoorde ik in het programma Profiel, een aflevering gewijd aan Herman Wijffels, iets wat mij aan het denken zette. Herman Wijffels was destijds informateur bij de kabinetsformatie van Balkenende, Bos en Rouvoet.

Er bleek zo werd verteld, door de inzet van Wijffels, een persoonlijke betrokken, een voor Nederland optimaal resultaat te zijn bereikt. Een creatieve, persoonlijke benadering met een zeer goed, maar voor mij ook gewoon, normaal resultaat. Normaal, omdat het in mijn ogen normaal is dat politici het beste doen voor ‘het land’.

Vervolgens begon de partijpolitiek. Punten die goed waren voor ons land, werden te grabbel gegooid. Partijpolitiek werd leidend.

Dat brengt mij bij de stelling dat het huidige politieke stelsel moet worden herzien. Of beter, de overtuigingen die ten grondslag liggen aan ‘de politieke mores’ moeten worden herijkt.

Overboord met partijbelang; overboord met aan de macht willen zijn; overboord met de overtuiging je te moeten afzetten tegen anderen; overboord met het debat; overboord met winnen ten koste van; overboord met mensen uitsluiten.

Aán boord het belang van kinderen (de toekomst); áán boord oprecht dienen; áán boord het verbinden; áán boord de dialoog; áán boord win-win.

Is het dan zo simpel? Waarschijnlijk niet. Maar wat ik wel weet is dat wanneer alle politici uitgaan van bovenstaande, er een andere dynamiek ontstaat. Wie weet hadden we dan nog wel drie kabinetten Balkenende gehad. Of was er een nieuwe vorm van volksvertegenwoordiging gekomen met een focus op kinderen, dienen, dialoog, verbinden en win-win.

Om dingen te veranderen is geen revolutie nodig. Gewoon iemand (bijv. een lid van de Tweede Kamer) die begint met het toepassen van bovenstaande punten (met mogelijk nog wat aanvullingen). Wanneer er dan nog iemand volgt en daarna nog één, dan wordt het vanzelf een beweging. Dit is de kern van (persoonlijk) leiderschap.

Laten we een te-doen lijst opstellen:

  1. Partijprogramma’s worden afgeschaft. Dit scheelt véél geld (én ego’s). En goed beschouwd blijken ze in de praktijk slechts te dienen om zich af te zetten tegen anderen. Na de verkiezingen worden onderwerpen uit verkiezingsprogramma’s alleen nog gebruikt als ruilmiddel. Weg ermee dus.
  2. In plaats van partijprogramma’s en verkiezingsprogramma’s komen er dialoogrondes. Hierin gaat bijv. een deel van de Kamer, met vertegenwoordigers van de verschillende departementen, in dialoog met de samenleving.
  3. De in de dialoogrondes opgedane kennis wordt verwerkt in een regeringsovereenkomst. De regering reageert dan dus echt op basis van de wens van de bevolking.
  4. Desnoods kun je de dialoogrondes continu laten doorgaan. Hierdoor ontstaat een permanente staat van verbinding en check m.b.t. het gevoerde beleid.
  5. In de Tweede Kamer worden de debatten omgevormd tot dialogen. Ook wordt de vergaderzaal verbouwd. Niet langer zit regering en volksvertegenwoordiging tegenover elkaar, maar naast elkaar.
  6. En als we toch bezig zijn, wat hebben partijen dan eigenlijk nog voor zin in bovenstaande constructie.

Bovenstaande lijkt een utopie, maar is het niet. Het is gewoon een kwestie van de eerste stap zetten. Zoals deze blog bijvoorbeeld.

 

Advertisements

Politiek en bedrijfsleven; ik begrijp het niet meer, of toch?

28 January, 2010

Het resultaat van 1 dag politiek en economie:

Kok over het toestaan van de exorbitante bonussen bij de ING waar hij als commissaris mede toestemming voor gaf: ‘een duivels dilemma’. ‘Je kunt wel zeggen: ik doe er niet aan mee, maar dan verandert er ook niks. Dan gebeurt het toch, maar dan zonder mij’. Oud-bestuursvoorzitter Jan Kalff van ABN Amro vind dat  “er te veel afstand is tussen de politiek en het bedrijfsleven”.

Eerder las ik dat in Amerika het hoger gerechtshof bedrijven toestemming heeft gegeven onbeperkt financiele steun mogen verlenen aan politici. Op dezelfde dag werd een onderzoek gepubliceerd waarin werd aangetoond dat het zorgplan van Obama onuitvoerbaar is geworden door met  name de lobbyisten tientallen miljoen in de lobby heeft geïnversteerd.

Bovenstaande overdenkend kan ik niet anders concluderen dat wij inderdaad lijken te zijn overgeleverd aan de macht van het geld. Wat wij gewone burgers ook willen of mogen, alles wordt gewikt en gewogen door een oncontroleerdbare macht gebaseerd op geld; belust op nog meer geld ten koste van alles, zelfs mensenlevens.

Zijn policiti nog te vertrouwen? Ik herinner mij een discussie enkele maanden geleden over het controleren van de duizenden lobbiïsten in Brussel. Geen idee wat daarvan gekomen is. Zou mij niets verbazen als dat is weggelobbied. Ook de Nederlandse overheid doet niet onder voor Amerika in vb het geval Spijkers de defensiemedewerker.

Laat ik een aantal mogelijke oplos scenario’s bespreken

Een revolutie. Lijkt mij niet realistisch. Kost te veel bloed, en maakt alleen nog maar meer oncontroleerbare wreedheid in de mensen los. Geen goed alternatief.

Het veranderen van binnenuit. Aantrekkelijk maar lastig. Immers, hoe lang kun je lastig blijven en tegen alles aanschoppen zonder je geloofwaardigheid te verliezen. Mogelijke gevaren: je wordt opgenomen in het estbalishment, men verdenkt je geld aan te nemen van juist diegene met geld en macht jouw opponenent óók weg wil hebben; Stel dat je met 1 verkiezing de grootste wordt, dan bestaat een niet ondenkbare piste van het LPF. Kortom aantrekkelijk maar vol met obstakels.

Het veranderen van het systeem door de mensen. Persoonlijk leiderschap en inzicht in de eigen mogelijkheden en beperkingen, doen mensen realiseren waar zij voor staan en wat goed en slecht is. Daar is geen Balkenende voor nodig. Sterker, als er iemand is die keer op keer bewijst lak te hebben aan normen en waarden (althans die van een gemiddelde burger), is hij het wel.

Persoonlijk opkomen voor jezelf, je passie volgen, dingen doen waar je goed in bent en warm voor loopt, mensen benaderen op een manier waarop jij ook wilt worden benaderd en aangesproken, is de manier om grootse dingen voor elkaar te krijgen. Flashmobs bewijzen de kracht van dit.

In mijn zienswijze is dit de enige manier waarop de wereld zichzelf kan redden. Geen bedrijf of politicus, maar jij en ik die zich gewaarworden dat de toekomst niet door de oude leiders maar door de nieuwe persoonlijke leiders wordt vormgeven en gehandhaafd.

Ik moet nu denken aan wat Guus Geisen, die kinderen op lagere scholen in contact brengt met Systeem Denken brengt, mij ooit vertelde. Hij had juist verteld dat hij met de kinderen problemen als het Palestijnse-Israelische conflict besprak. Ik vroeg hem of dat mogelijk niet ietwat té complex probleem is voor kinderen. Hij antwoorde met een vraag: “wat gebeurt er als je een Palestijns kind bij een Israelisch kind zet?” Ik antwoorde ” die gaan spelen”. “Precies” zei Guus.

Zo eenvoudig kan het dus zijn.