Archive for the ‘humanisme’ Category

Politiek en persoonlijk leiderschap

11 January, 2011

Over uitsluiten of verbinden

Wat maakt politiek, politiek? Wat maakt dat ik afhaak bij politici? Wat maakt dat wanneer ik een diepte interview lees of hoor met een toegewijdde politicus of politica, ik toewijding hoor die ik niet terug zie wanneer ik een aantal politici samen zie spreken?

Een aantal dagen geleden hoorde ik in het programma Profiel, een aflevering gewijd aan Herman Wijffels, iets wat mij aan het denken zette. Herman Wijffels was destijds informateur bij de kabinetsformatie van Balkenende, Bos en Rouvoet.

Er bleek zo werd verteld, door de inzet van Wijffels, een persoonlijke betrokken, een voor Nederland optimaal resultaat te zijn bereikt. Een creatieve, persoonlijke benadering met een zeer goed, maar voor mij ook gewoon, normaal resultaat. Normaal, omdat het in mijn ogen normaal is dat politici het beste doen voor ‘het land’.

Vervolgens begon de partijpolitiek. Punten die goed waren voor ons land, werden te grabbel gegooid. Partijpolitiek werd leidend.

Dat brengt mij bij de stelling dat het huidige politieke stelsel moet worden herzien. Of beter, de overtuigingen die ten grondslag liggen aan ‘de politieke mores’ moeten worden herijkt.

Overboord met partijbelang; overboord met aan de macht willen zijn; overboord met de overtuiging je te moeten afzetten tegen anderen; overboord met het debat; overboord met winnen ten koste van; overboord met mensen uitsluiten.

Aán boord het belang van kinderen (de toekomst); áán boord oprecht dienen; áán boord het verbinden; áán boord de dialoog; áán boord win-win.

Is het dan zo simpel? Waarschijnlijk niet. Maar wat ik wel weet is dat wanneer alle politici uitgaan van bovenstaande, er een andere dynamiek ontstaat. Wie weet hadden we dan nog wel drie kabinetten Balkenende gehad. Of was er een nieuwe vorm van volksvertegenwoordiging gekomen met een focus op kinderen, dienen, dialoog, verbinden en win-win.

Om dingen te veranderen is geen revolutie nodig. Gewoon iemand (bijv. een lid van de Tweede Kamer) die begint met het toepassen van bovenstaande punten (met mogelijk nog wat aanvullingen). Wanneer er dan nog iemand volgt en daarna nog één, dan wordt het vanzelf een beweging. Dit is de kern van (persoonlijk) leiderschap.

Laten we een te-doen lijst opstellen:

  1. Partijprogramma’s worden afgeschaft. Dit scheelt véél geld (én ego’s). En goed beschouwd blijken ze in de praktijk slechts te dienen om zich af te zetten tegen anderen. Na de verkiezingen worden onderwerpen uit verkiezingsprogramma’s alleen nog gebruikt als ruilmiddel. Weg ermee dus.
  2. In plaats van partijprogramma’s en verkiezingsprogramma’s komen er dialoogrondes. Hierin gaat bijv. een deel van de Kamer, met vertegenwoordigers van de verschillende departementen, in dialoog met de samenleving.
  3. De in de dialoogrondes opgedane kennis wordt verwerkt in een regeringsovereenkomst. De regering reageert dan dus echt op basis van de wens van de bevolking.
  4. Desnoods kun je de dialoogrondes continu laten doorgaan. Hierdoor ontstaat een permanente staat van verbinding en check m.b.t. het gevoerde beleid.
  5. In de Tweede Kamer worden de debatten omgevormd tot dialogen. Ook wordt de vergaderzaal verbouwd. Niet langer zit regering en volksvertegenwoordiging tegenover elkaar, maar naast elkaar.
  6. En als we toch bezig zijn, wat hebben partijen dan eigenlijk nog voor zin in bovenstaande constructie.

Bovenstaande lijkt een utopie, maar is het niet. Het is gewoon een kwestie van de eerste stap zetten. Zoals deze blog bijvoorbeeld.

 

vragen over mijn houding en verantwoordelijkheden mbt onrecht

27 December, 2009

Vragen

Regelmatig wordt ik woedend om dingen die ik hoor of zie. Soms ook ben ik verdoofd, omdat ik er niet bij kan, of het gewoonweg niet kan bevatten.

Wat maakt dat wij als redelijke mensen in staat zijn tot gruweldaden. Wat maakt dat ik mij soms alleen kwaad maak achter mijn computer en niet opsta wanneer ik iemand iets stompzinnig zie doen?

Het dichtst bij kwam ‘het kwaad’ bij mij toen ik in Antwerpen woonde. Op een morgen stond een scholier op, ontbeet, nam de trein naar de stad. In de stad ging hij niet naar school maar  kocht een wapen en munitie. Een paar minuten later schoot hij enkele mensen dood, waaronder een baby en haar oppas. Ik wandelde iedere dag langs de wapenwinkel. Ik liep vol verwachting naar een volgend diner, door dezelfde straten waar mensen gestorven waren door de kogels vanuit een nieuw geweer door een jong mens aan het begin van zijn leven.

Waarom.

Waarom deed ik niets. Waarom doe ik niets. Waarom laat ik het aan anderen over? Waarom doe ik niets aan armoede, onrecht, uitsluiting en misstanden?
Waarom leef ik mijn beschermde leven?

Tsja. uhhhhh….

Moeilijke en onbeantwoordbare vragen. Wat kun je doen? Waar liggen mijn kwaliteiten? Waarin kan ik voor andere iets betekenen? Of moet ik misschien juist met iets stoppen? Iets niet meer doen of op z’n minst minder doen?

Ja dat is in ieder geval makkelijk, een stuk laffer ook wel. Maar het maakt het meer behapbaar. Ik kan geen verkrachting tegengaan, maar ik kan er wel voor zorgen dat mogelijke daders inzien dat dat niet een manier is om met anderen om te gaan.
Zoals een klein meisje van 10 jaar ooit op een video sprak: “één mens kan nee zeggen. één mens kan iets doen. Die éne mens kan door dat te doen een verschil betekenen. En die mens zou een leider zijn. ”

Kortom, het feit dat ik begonnen ben met bloggen, dat ik begonnen ben met het organiseren van Just Inspire dagen, dat ik mensen coach in persoonlijk leiderschap, dat ik meewerk een inspirerende organisatie te bouwen (www.s2m010.com); maakt deel uit van dat wat mij beweegt. Het is mijn bijdrage aan een betere wereld. En het mooie is dat het mijn passie is: het creeëren van een wereld waarin mensen worden uitgenodigd en ondersteund hun potentieel te vinden en te ontwikkelen, om hier vervolgens anderen mee te helpen.

Hetzelfde geld voor het in actie komen in de eigen thuis-omgeving op het werk. Je zult niet eenvoudig een besluit van de directie kunnen veranderen (tenzij je daar deel van uit maakt natuurlijk), maar je kunt wel, door authentiek en met passie te handelen, misstanden binnen je eigen leefwereld aanpakken; ongeacht of je 10 of 6o jaar bent, man of vrouw, gehandicapt of superatletisch. Ieder mens heeft de verantwoordelijkheid zijn/haar leven zelf vorm te geven en hierin verantwoordelijkheid te nemen.

Dit is míjn manier om te voorkomen dat een scholier ipv naar school te gaan om te leren, andere mensen doodt. Dit is mijn manier om meer (com)passie, meer empathie, meer genegenheid en warmte te genereren, thuis en in de werkomgeving.

Persoonlijk Leiderschap en humanisme

9 December, 2009

Wat maakt dat mensen elkaar toch de meest bizarre dingen aandoen. Vrouwen achtergesteld door religie’s, kinderen die door priesters worden misbruikt die dan op hun beurt worden beschermt door de religieuze leiders, hele bevolkingsgroepen die worden achtergesteld, verdreven, verkracht en vermoord.

Wat maakt toch dat wij niet in vrede en harmonie met elkaar kunnen/willen leven?

Waarom ben ik in de basis een normale man die, uitgedaagd door een overheid of een daad van (vermeende) agressie, ineens kan omslaan in een agressieveling?

Humanisme is een levenshouding welke religie, vorm van staat, e.d. overstijgt. Wikipedia: Humanism is a perspective common to a wide range of ethical stances that attaches importance to human dignity, concerns, and capabilities, particularly rationality.” In mijn betekenis ontbreekt hier de passie voor het leven die het humanisme ondersteunt. Humanisme is een antwoord voor de boven omschreven voorbeelden van problemen.

Het is een houding, waarin wij anderen benaderen als gelijken. Sterker, we zijn allemaal gelijk. In ieder opzicht zijn wij mensen gelijk. Dat maakt het ook zo stompzinnig. Ikzelf vind het bijvoorbeeld lastig om anderen, zoals bijvoorbeeld de mensen in de bovenaan genoemde voorbeelden, óók als mijn gelijken te zien. tricky hé?

Wat mij helpt mijn humanistische inslag te versterken is persoonlijk leiderschap. Immers, persoonlijk leiderschap maakt dat ik mijn sterke eigenschappen ken. Mijn eigen zwakheden, en de manieren om anderen te betrekken, om in activiteiten, mijn zwakheden te laten aanvullen door de sterke kanten van anderen. De link naar het humanisme is dat ik mij als mens meer bewust ben wie ik ben, wie ik wil zijn, en wie ik zou kunnen worden als ik niet oplet. Wanneer ik niet oplet wordt ik gemakkelijk diegene ik die ik niet wíl zijn.

Bij persoonlijk leiderschap horen o.a. de eigenschappen die Steven Covey heeft benoemt in zijn 7 eigenschappen van effectieve leiderschap. Persoonlijk leiderschap wordt door Covey vertaald naar persoonlijke groei: van afhankelijkheid via onafhankelijk naar wederzijdse afhankelijkheid. Zo ontstaat persoonlijk leiderschap, wat Covey omschrijft als de 8ste eigenschap: het ontdekken van je innerlijke stem en het inspireren van anderen die van henzelf te vinden.

Persoonlijk leiderschap geeft een stimilus aan het humanisme. Het maakt dat je met meer medendogen leeft Het maakt dat je mensen rondom je zichzelf laat herkennen als een bijzonder mens. Het triggert het talent de passie, en werkt op het geweten.

Met het Just Inspire project laten Jan Peter Bogers en ik mensen, als een eerste stap, de eigen passie en de relatie die zij hiermee hebben, onder de loep te nemen. Met name in de relatie met andere mensen, zoals collega’s, klanten e.d.. Een eerste kleine stap, via passie en persoonlijk leiderschap, naar een meer humane wereld,,,