Politiek en persoonlijk leiderschap

Over uitsluiten of verbinden

Wat maakt politiek, politiek? Wat maakt dat ik afhaak bij politici? Wat maakt dat wanneer ik een diepte interview lees of hoor met een toegewijdde politicus of politica, ik toewijding hoor die ik niet terug zie wanneer ik een aantal politici samen zie spreken?

Een aantal dagen geleden hoorde ik in het programma Profiel, een aflevering gewijd aan Herman Wijffels, iets wat mij aan het denken zette. Herman Wijffels was destijds informateur bij de kabinetsformatie van Balkenende, Bos en Rouvoet.

Er bleek zo werd verteld, door de inzet van Wijffels, een persoonlijke betrokken, een voor Nederland optimaal resultaat te zijn bereikt. Een creatieve, persoonlijke benadering met een zeer goed, maar voor mij ook gewoon, normaal resultaat. Normaal, omdat het in mijn ogen normaal is dat politici het beste doen voor ‘het land’.

Vervolgens begon de partijpolitiek. Punten die goed waren voor ons land, werden te grabbel gegooid. Partijpolitiek werd leidend.

Dat brengt mij bij de stelling dat het huidige politieke stelsel moet worden herzien. Of beter, de overtuigingen die ten grondslag liggen aan ‘de politieke mores’ moeten worden herijkt.

Overboord met partijbelang; overboord met aan de macht willen zijn; overboord met de overtuiging je te moeten afzetten tegen anderen; overboord met het debat; overboord met winnen ten koste van; overboord met mensen uitsluiten.

Aán boord het belang van kinderen (de toekomst); áán boord oprecht dienen; áán boord het verbinden; áán boord de dialoog; áán boord win-win.

Is het dan zo simpel? Waarschijnlijk niet. Maar wat ik wel weet is dat wanneer alle politici uitgaan van bovenstaande, er een andere dynamiek ontstaat. Wie weet hadden we dan nog wel drie kabinetten Balkenende gehad. Of was er een nieuwe vorm van volksvertegenwoordiging gekomen met een focus op kinderen, dienen, dialoog, verbinden en win-win.

Om dingen te veranderen is geen revolutie nodig. Gewoon iemand (bijv. een lid van de Tweede Kamer) die begint met het toepassen van bovenstaande punten (met mogelijk nog wat aanvullingen). Wanneer er dan nog iemand volgt en daarna nog één, dan wordt het vanzelf een beweging. Dit is de kern van (persoonlijk) leiderschap.

Laten we een te-doen lijst opstellen:

  1. Partijprogramma’s worden afgeschaft. Dit scheelt véél geld (én ego’s). En goed beschouwd blijken ze in de praktijk slechts te dienen om zich af te zetten tegen anderen. Na de verkiezingen worden onderwerpen uit verkiezingsprogramma’s alleen nog gebruikt als ruilmiddel. Weg ermee dus.
  2. In plaats van partijprogramma’s en verkiezingsprogramma’s komen er dialoogrondes. Hierin gaat bijv. een deel van de Kamer, met vertegenwoordigers van de verschillende departementen, in dialoog met de samenleving.
  3. De in de dialoogrondes opgedane kennis wordt verwerkt in een regeringsovereenkomst. De regering reageert dan dus echt op basis van de wens van de bevolking.
  4. Desnoods kun je de dialoogrondes continu laten doorgaan. Hierdoor ontstaat een permanente staat van verbinding en check m.b.t. het gevoerde beleid.
  5. In de Tweede Kamer worden de debatten omgevormd tot dialogen. Ook wordt de vergaderzaal verbouwd. Niet langer zit regering en volksvertegenwoordiging tegenover elkaar, maar naast elkaar.
  6. En als we toch bezig zijn, wat hebben partijen dan eigenlijk nog voor zin in bovenstaande constructie.

Bovenstaande lijkt een utopie, maar is het niet. Het is gewoon een kwestie van de eerste stap zetten. Zoals deze blog bijvoorbeeld.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: